اشاره به مثلی که مطرح نشده است.

بسم الله الرحمن الرحیم

عبدالحسین شورچه و سمیرا حیاتی

شبهه:

چرا در آیه: «ذلِکَ بِأَنَّ الَّذينَ کَفَرُوا اتَّبَعُوا الْباطِلَ وَ أَنَّ الَّذينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ کَذلِکَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثالَهُمْ» (محمّد: 47/ 3) و آیات قبل از آن و آیات بعد، مثلی زده نشده که به آن اشاره شده است؟ (سها، نقد قرآن، ص 875)

 

پاسخ:

در این آیه کلمه «أَمْثالَهُمْ» مربوط به همین آیه است.

یعنی خداوند این گونه برای مردم مثال (خوب ـ  بد) می­زند با توجّه به مؤمن و کافر که در آیه هست.

یعنی ضرب المثل­های احوال و اوصاف دو گروه کافر و مؤمن. چرا که برای همگان روشن است که کافر دائماً از حق گریزان و به دنبال باطل روان است و مؤمن همیشه از حق پیروی می­کند و متمسّک بدان است. سرانجام آن، زیان و نقمت و سرانجام این، سود و نعمت است. (ر.ک: طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، 18/340؛ طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، 23/ 42؛ طبرسی، تفسیر جوامع الجامع، 6/ 33؛ طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن، 9/ 291؛ مغنيه، تفسير الکاشف، 7/ 61؛ و…)

 

منابع:

1ـ قرآن کریم.

2ـ سها، نقد قرآن، ویرایش دوّم.

3ـ طباطبايي، سيّد محمّد حسين، الميزان في تفسير القرآن، ترجمه: سيّد محمّد باقر موسوي همداني، انتشارات اسلامي جامعه­ مدّرسين حوزه علميّه قم، قم، 1374 ش، چاپ پنجم.

4ـ طبرسي، فضل بن حسن، مجمع البيان في تفسير القرآن، ترجمه حسين نوري، محمّد مفتح، تحقيق رضا ستوده، انتشارات فراهاني، تهران، 1360 ش، چاپ اوّل.

5ـ طبرسي، فضل بن حسن، تفسير جوامع الجامع، انتشارات دانشگاه تهران و مديريت حوزه علميّه قم، تهران، 1377 ش، چاپ اوّل.

6ـ طوسي، محمّد بن حسن، التبيان في تفسير القرآن، مقدّمه: شيخ آغا بزرگ تهراني، تحقيق احمد قصير عاملي، داراحياء التراث العربي، بيروت، بی­تا، بي­چا.

7ـ­ مغنيه، محمّد جواد، تفسير الکاشف، دارالکتب الإسلاميّة، تهران، 1424 ق، چاپ اوّل.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *